MADNESS!

Madness seier eg! Madness! Dette taler jo rett til hjertet...

Nok ein gang ein lørdag. Dagen i uka som vekker øldyret for fullt. Eg begynner å finne det ein smule slitsomt å stadig måtte temme dette villdyret. Det gjer ikj saken betre at eg må henvise meg til vinmugga som kan vere like smålur som dyret. Men jaja, lever man i menneskeverdenen så er det vel ein av livets (u)lemper(er det eit ord?).

Men ja tilbake til Madness. Det er faktisk eit band. Desse krabater av musikalske genier leverer noko som toucher ein djupt nedi hjerterota. Mulig det kan vere i kombinasjon med feng shui røkelsen min og min vakre vinmugge og det at Eric gir meg litt frihet med å stikke på solariumet i 2 timer.. Ikkje spør meg, men han skjønner visst ikkje at han er fra colombia og har naturlig brunfarge. Det gjer ein slags indre ro og glede av å høre på dette her. Anbefales: "wake up" fra albumet "Above".

Idag har det jammen snødd klumper. Har aldri opplevd verre snøtilstander i heile mitt 20 år gamle liv. Og når en får æren av å oppleve det i great big oslo så er det ikkje rart eg tar dette fenomenet under min lupe. Dette må jo oppleves maksimalt. Derfor har meg og Eric tenkt ut noe for kvelden. Vi finner det litt stressfullt å måtte traske til utesteder med truger så vi satser heller på heimekos. Og siden det er berre vi som bor her i nummer 354 så tenkte vi å snøbade! Vi innehar ein giga terasse som er omringet i et bur og der har det no danna seg ein mount everest. Dette er ikkje hvilken som helst mount everest. Dette er en snøtopp som har sine høyder frå våre skaperverk av sneiper, og colabokser fra japan (eric har mange kontakter). Så det kan ende opp med mulighet for colaskade, frostskader og muligens blitzskader. For dette skal dokumenterest!

Igår var madness det. Og ikkje som i bandet. For en gangs skyld inviterte vi noen folk for å dele naturets goder med oss. Det fekk litt uheldige konsekvenser for han eine. Det var som å plutselig havne på eit teater vi fekk føle teateret på kroppen. Det er første gang eg noensinne har opplevd flygende nøtter og sett en klikkings emohomo ta skrittet videre å gjennomføre nirvana. Det var imponerende at han kunne navn og bruksfunskjon til alt som befant seg på vårt kjære stuebord og med dei antall forskjellige måtene å utrykke disse følelsene på. Han blei muligens litt skremt når eg sa eg syntest han var søt og at det gjekk bra at han ville utfolde seg sånn for oppmerksomheten. Det førte tydligvis til at eg vekka ein indre demon. Det eg lærte av dette her er at silent treatment is the only reasonable thing to do. Ikkje oppmuntr emohomoer, det fører berre til at du blir gåendes å plukke opp nøtter etter de. Don't go nuts, seier eg berre.

Høhey. På tide med ein refill frå vinmugga og ein smokey. Kos ræ ikveld a folkens <3